امروز، در این روز دل‌انگیز پاییزی، برای دریافت نتایج آزمایش‌های پزشکی‌ام در بیمارستان تخت‌جمشید (عظیمیه کرج) حضور یافتم، اما آنچه در خاطرم ماند، فراتر از یک روال درمانی ساده بود. این حضور، تجربه‌ای ژرف از مهربانی، نوع‌دوستی و دانشی بود که از سوی پزشکان و پرستاران گرانقدر این مرکز دریافت کردم، و بر آن شدم تا پیش از هر دِیرکردی، آن را با همشهریان و هم‌میهنان گرامی به اشتراک بگذارم.
در گفت‌وگو با کادر درمان —که با دلسوزی تمام به پایش و سنجش رایگان فشارخون مراجعان همت گماشته بودند— یادآور شدند که امروز، ۲۹ اکتبر، «روز جهانی سکته مغزی» است. سرپرستارِ گرامی، سرکار خانم الهام، با صراحت و مهربانی نکاتی حیاتی را بازگو کردند؛ از جمله اینکه سکته مغزی، هرچند یکی از عوامل اصلی مرگ‌ومیر در جهان است، اما «آگاهی» و «اقدام به‌موقع»، مرز میان حیات و ممات را رقم می‌زند.
آنان به روشنی توضیح دادند که چگونه انسداد یا پارگی عروق مغزی، توازنِ زندگی را به مخاطره می‌اندازد و چگونه نشانه‌هایی چون تغییرات چهره، افت بینایی، سرگیجه و دشواری در تکلم، باید به عنوان زنگ‌های خطری جدی تلقی شوند.
بر خود فرض می‌دانم که سپاسگزار کادر درمان، مدیریت محترم بیمارستان و به‌ویژه آن فرزندان، دختران و پسرانِ پرتلاش و مهربانِ پرستار باشم که در میان انبوه مشغله‌ها، با دانش و تعهد خویش، به چراغِ آگاهی در مسیر بیماران تبدیل می‌شوند.
“از بخت شکر دارم و از روزگار هم”
مهراب رجبی
۷ آبان ۱۴۰۵
عظیمیه کرج
