در این نوشتار، نویسنده با گرامی‌داشت یاد استاد منوچهر ستوده، به بررسی ریشه‌شناسی نام «الموت» از منظر زبان، تاریخ و فرهنگ ایران می‌پردازد. با استناد به دیدگاه‌های پژوهشگران، «اَلَه» به معنای عقاب و «موت» به معنای آشیانه دانسته شده و از این رهگذر، تعبیر «آشیانه عقاب» برای الموت تبیین می‌شود. همچنین، پیوند واژه‌های کهن با گویش‌های البرزی و نام‌هایی چون «اله‌کمر» و «البرز» بررسی شده و نمونه‌هایی از فرهنگ عامه و ادبیات محلی نیز برای تأیید این پیوستگی زبانی آورده می‌شود. در پایان، نویسنده ضمن پاسداشت یاد استادان منوچهر ستوده و ایرج افشار، بر ارزش میراث زبانی و فرهنگی ایران‌زمین تأکید می‌کند.