مهراب رجبی در یادداشتی با عنوان «دیپلماسی انسانی؛ تمنای وصال»، با الهام از نامه تأثیرگذار تمنا سازگار، دختر جوان پناهجوی افغانستانی، به مسئله مهاجرت اجباری و رنج دوری از وطن می‌پردازد. تمنا با اشاره به درگذشت غریبانه استادان برجسته، دکتر پیروز مجتهدزاده و دکتر یوسف مجیدزاده در خارج از کشور، از چرایی تداوم غربت و محرومیت انسان‌ها از زندگی امن در سرزمین مادری‌شان می‌پرسد. نویسنده این نامه را بازتابی عمیق از درد مشترک انسان‌ها و گواهی بر ضرورت بازنگری در مفهوم صلح و دیپلماسی انسانی می‌داند. از نگاه او، صلح واقعی زمانی تحقق می‌یابد که انسان‌ها بتوانند در وطن خود، در کنار خانواده و به دور از جنگ، ناامنی و فقر زندگی کنند. این یادداشت بر ضرورت ریشه‌یابی ناامنی‌ها، مسئولیت نظام‌های سیاسی و سازمان‌های بین‌المللی و حمایت از آوارگان و پناهجویان تأکید دارد. نویسنده همچنین متعهد می‌شود صدای پناهجویان را در نوشته‌ها و فعالیت‌های فکری خود بازتاب دهد. پیام محوری این اثر آن است که مهاجرت باید انتخابی برای رشد و پیشرفت باشد، نه اجباری برای بقا؛ و صلح حقیقی، بازگشت امنیت، آرامش و امید به زندگی انسان‌هاست.