“نیویورک، سازمان ملل، اجلاس هشتاد و یکم”
روایتی از نیویورک؛ از اجلاس سازمان ملل تا رؤیای «جهان نو»
مهراب رجبی، پژوهشگر و نویسنده، در آستانه برگزاری هشتاد و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل، بخشی از خاطرات خود از حضور در شصتوهفتمین اجلاس این سازمان در سال ۱۳۹۱ را بازخوانی کرده است.
رجبی که این تجربه را در بخشی از کتاب «مسافر نیویورک» روایت کرده، از انتشار بخشهای دیگری از این خاطرات در کتاب جدید خود با عنوان «نان و جان؛ دیپلماسی انسانی در مسیر صلح» خبر داده است.
در این روایت، معماری و نظم شهری منهتن، ساختمان سازمان ملل، کتابخانه نیویورک، پارک مرکزی، برادوی و میدان تایمز، بخشی از مشاهدات نویسنده را تشکیل میدهند؛ مشاهداتی که از نگاه یک دیپلمات، فراتر از یک سفر شهری و در پیوند با مفهوم گفتوگو و صلح روایت شدهاند.
او از فضای آرام پیرامون ساختمان سازمان ملل و حضور نمادهایی همچون «اسلحه گرهخورده» و «پسر صلح» یاد میکند؛ نشانههایی که به باور او، آرمان صلح و گفتوگو را در قلب دیپلماسی جهانی یادآور میشوند.
رجبی همچنین در بخشی از خاطرات خود به سفر کوتاه به نیوجرسی، عبور از پلهای عظیم بر رودخانه هادسون و رسیدن به سواحل اقیانوس اطلس اشاره کرده است.
اما شاید یکی از تأملبرانگیزترین بخشهای این روایت، توجه او به تکرار واژه «نیو» به معنای «جدید» در نام شهرها و مناطق این سرزمین باشد؛ از نیویورک و نیوجرسی گرفته تا نیوآرک و نیوروشل.
او این نامها را یادآور رؤیای مهاجرانی میداند که در جستوجوی ساختن «جهان نو» به این سرزمین آمدند … .
