خردورز نامدار و مهدبان تاریخ ایران،
باستان‌شناس شهیر و کاوشگر کبیر ایران، عالم خاک را وداع گفت و به سرای افلاک پر کشید؛ و با این پرواز دریغ‌برانگیز، جامعه علمی، فرهنگی و به‌ویژه حوزه باستان‌شناسی را در ماتمی سترگ نشاند.
از شمار دو چشم، یک‌تن، کم
وز شمار خرد، هزاران بیش.
«دژ مادها» (محوطه باستانی ازبکی)، این نماد سترگ استان البرز، به همت کاوش‌ها و مجاهدات خستگی‌ناپذیر ایشان احیا شد، درخشید و به جهانیان شناسانده شد. نخستین خشت دست‌ساز بشر (یا دست‌کم یکی از کهن‌ترین خشت‌های خاکی عالم) به پیشنهاد مدبرانه ایشان در موزه تمدن‌های سازمان ملل متحد آرام گرفت، خشتی که تا حدودی عظمت آن را با اندکی تساهل و تقلیل، می‌توان به «منشور حمورابی» تشبیه کرد.
او جیرفت و تمدن دیرینه این خطه از گهواره تمدن ایران‌زمین را با عنوان شایسته «حلقه گم‌شده» (Missing Link) به جهان و دبیرخانه یونسکو معرفی کرد. اصطلاحات زرین «تمدن جیرفت» و «مکتب جیرفت»، یادگار گران‌سنگ پژوهش‌های عاشقانه و مجاهدت‌های بی‌دریغ این دانشی‌مردِ آسمانی است.
کاوش‌های بنیادین در محوطه باستانی «چغامیش» و مشاوره‌ها و رهیافت‌های علمی‌اش به هیئت باستان‌شناسان «میان‌رودان (بین‌النهرین)»، درخشش دیگری در کارنامه زرین پروفسور یوسف مجیدزاده است. به‌راستی که از پرتو این مطالعات دقیق، عالمانه و جامع بود که چنین آثار شگرف و تمدن‌های عظیمی از خطر فراموشی و دستبرد مصون ماند و در جهان چهره گشود.
این ضایعه جبران‌ناپذیر را به تمامی تاریخ‌نگاران، باستان‌شناسان و تمدن‌پژوهان ایران و جهان – به‌ویژه به برادر و استاد ارجمندم، جناب آقای دکتر حکمت‌الله ملاصالحی که خود از یاران دیرین و مشاوران نزدیک آن روانشاد بودند – تسلیت عرض می‌کنم.
برای آن جان سفرکرده، غفران الهی و جوار رحمت حق، و برای بازماندگان، شاگردان و دوستداران‌شان، شکیبایی و سربلندی آرزومندم.
دکتر مهراب رجبی، نویسنده، البرز پژوه و رئیس بنیاد ایران‌شناسی شعبه البرز
کرج ۲۹ مهر ۱۴۰۵
