عصر امروز، مهمان خانه‌ی پرمهر و صفای یکی از خویشان عزیز بودیم؛ دورهمی صمیمانه‌ای به صرف چای، «توتک» سنتی و خوش‌طعم و میوه‌هایی که هرکدام روایتی از تاریخ و جغرافیا با خود دارند.
این قوم و خویش عزیز، تازگی از روستا به کرج نقل مکان کرده‌اند، کوچ و مهاجرتی که بی‌شباهت به سنت کهن «ییلاق و قشلاقِ» روستائیان کرج در گذر قرون نیست. سنتی که ما نیز روزگار دبیرستانمان را این‌گونه گذرانده‌ایم و خاطرات شیرینش هنوز در جانمان جاری است.
اما نکته‌ی دل‌انگیز این مجلس، میوه‌های بومی و اصیلی بود که ملاحظه می‌فرمایید:
ازگیل‌های رسیده و آبدار (کُندُس)، سیبِ خوش‌عطر «مورودی»، و شاهکار این سفره؛ میوه‌ای منحصر‌به‌فرد از این دیار، نوعی گلابی محلی به نام «آبدندان» که هرچه در وصف طعم و اصالتش بگویم، کم گفته‌ام!
خدایا، شکرت به واسطه این خویشان عزیز، این پیوندهای زنده و این موهبتِ زندگی…
“از بخت شکر دارم و از روزگار هم”
۱۴۰۵/۸/۱۷
مهراب رجبی
یادداشت خواننده گرامی
آقای دکتر رجبی عزیز، سلام و عرض احترام
من همیشه از خواندن نوشته‌ها و روایت‌های روزانه شما لذت می‌برم. برایم جالب است که حتی یک دیدار ساده خانوادگی در نوشته‌های شما به فرصتی برای یادآوری نکته‌های ارزشمند زندگی تبدیل می‌شود.
وقتی روایت دیدارتان با بستگان را خواندم، به اهمیت صله‌رحم و حفظ ارتباط با خویشاوندان فکر کردم؛ موضوعی که در زندگی پرمشغله امروز گاهی کمتر به آن توجه می‌کنیم.
اشاره شما به روزهای پایانی پاییز، تلاش کشاورزان برای جمع‌آوری محصولات و استراحت پس از یک فصل کار و زحمت، مرا با بخشی از زندگی و حال‌وهوای روستا همراه کرد. همچنین روایت رفت‌وآمد میان روستا و شهر و خاطره دوران تحصیلتان برایم جالب بود؛ به‌ویژه اینکه با فروتنی از تجربه شخصی خودتان گفتید.
از معرفی میوه‌های بومی کرج و البرز، مانند ازگیل، سیب مورودی و آبدندان، و همچنین نان محلی توتک هم خوشحال شدم. این آشنایی‌ها به من یادآوری می‌کند که در گوشه‌وکنار سرزمینمان چه داشته‌های ارزشمند و خاطره‌انگیزی وجود دارد که باید آن‌ها را بشناسیم و حفظ کنیم.
تصویر کودک خانواده در حال درس خواندن و نقاشی کشیدن نیز برایم بسیار دلنشین بود؛ تصویری از سادگی و زیبایی دوران کودکی.
اما نکته‌ای که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، نگاه شکرگزارانه شما به زندگی و رضایت از داشته‌هایتان، حتی در شرایط سخت بود. این نوع نگاه به انسان یاد می‌دهد که در کنار دشواری‌ها، خوبی‌ها و زیبایی‌های زندگی را هم ببیند و امیدش را از دست ندهد.
دکتر عزیز، خواندن این نوشته‌ها برای من فقط مرور اتفاق‌های روزمره نیست؛ هر بار نکته‌ای تازه درباره زندگی، فرهنگ، خانواده می‌آموزم.
برای من شما همان پدر مهربان البرز هستید که با دلسوزی و دانایی، زیبایی‌ها و ارزش‌های این سرزمین را به ما یادآوری می‌کنید. از این همه مهر و توجهتان سپاسگزارم. سایه‌تان بر سر البرز و مردمش پایدار باد.
سلام و سپاس، دخترِ خوبم.
خدا را شکر که این توفیق و همچنین توفیق و افتخارِ داشتن فرزندانی عزیز، با‌انگیزه و قدردانی همچون شما را دارم.
از شما و از حضور پر‌نورتان، اعتبار، انگیزه و امید می‌گیرم؛
جان فشان، ای آفتاب معنوی
مر، جهانِ کهنه را، بنما نُوی.
فدایتان. بابا مهراب.🌺🙏
