یادداشت دکتر مهراب رجبی با نگاهی به خوروین و گنجتپه آن، به بررسی پیوندهای تاریخی، فرهنگی و تمدنی این منطقه از استان البرز میپردازد.
خوروین با آثار باستانی ارزشمند خود، گواهی بر زندگی و باورهای مردمان این سرزمین در هزارههای گذشته است.
بخشی از اهمیت این محوطه به کشف سفالینهها و اشیای برنزی باستانی بازمیگردد که از نظر تاریخی و فرهنگی اهمیت فراوانی دارند.
در میان این آثار، ۳۴۹ شیء باستانی شامل ۲۲۱ اثر سفالی و ۱۲۸ اثر برنزی، پس از خروج از ایران در سال ۱۳۴۴، سرانجام در دیماه ۱۳۹۳ از بلژیک به کشور بازگردانده شدند.
نویسنده در ادامه، به جاینامهای روستاهای پیرامون خوروین، از جمله ولیان، آجیندوجین و بانوصحرا، میپردازد و ظرفیت آنها را برای پژوهشهای زبانشناختی و تاریخی یادآور میشود.
نام ولیان با سرسبزی و پوشش گیاهی منطقه و نام بانوصحرا با لایههایی از فرهنگ و جایگاه اجتماعی زنان پیوند داده میشود.
این نامهای جغرافیایی، افزون بر کارکرد مکانی، میتوانند حامل نشانههایی از حافظه تاریخی، طبیعت و فرهنگ مردمان باشند.
البته تفسیر دقیق ریشه و معنای این جاینامها به بررسی اسناد تاریخی، گویشهای محلی و پژوهشهای زبانشناختی نیاز دارد.
یادداشت تأکید میکند که باستانشناسی و جاینامشناسی، با آشکار کردن ارتباطات و میراث مشترک ملتها، میتوانند در تقویت گفتوگو و فرهنگ صلح نقشآفرین باشند.
در نهایت، خوروین بهعنوان بخشی از میراث غنی ایران، یادآور آن است که شناخت گذشته و پاسداشت پیوندهای فرهنگی، میتواند راهگشای آیندهای روشنتر و صلحآمیزتر باشد.